Het uiterst funky gezelschap Heliocentrics laat zich niet graag in een hokje duwen. Ja hoor, de band rond drummer Malcolm Catto heeft heel goed geluisterd naar James Brown en de Funk 45 originals. Maar ook Fela Kuti schettert er thuis door de speakers. En de soulvolle jazz van Blue Note wordt op zondagmiddag afgewisseld met de weirdnes van Sun Ra. Op hun IPod luisteren de heren dan weer naar hip hop en de capriolen van DJ Shadow. Deze laatste vroeg Heliocentrics trouwens al als backing band voor een aantal nummers op zijn laatste LP.

Al deze invloeden komen op een hoogst originele, maar dansbare manier samen op ´Out There´, hun debuut dat onlangs verscheen. De plaat bulkt van moderne beats, clicks, vintage funk en jazz die zeer tijdloos aandoet … ook al omdat alles live is gespeeld.
Malcolm Catto ken je misschien nog van zijn Mo Wax plaat uit 2000. Daarna was hij nog actief met de Soul Destroyers, waarin we ook gitarist Adrian Owusu terugvinden. Hij, en nog anderen van Heliocentrics vonden dan eerder hun weg naar De Kreun met de Poets Of Rhythm.

Op het podium:
Malcolm Catto – drums & piano
Jake Ferguson – bass & Thai guitar
Mike Burnham – modular synth & effects
Jack Yglesias – flutes, percussion & santur
Adrian Owusu – guitars, oud & percussion
James Arben – clarinet, tenor & baritone sax
Ray Carless – alto, tenor & baritone sax
Max Weissenfeldt – vibes & percussion
Khadijatou Silcott-Fraser (K2 Wordplay) – vocals

More info: Heliocentrics Myspace – Malcolm Catto op Stonesthrow -

Straight – No Seater
Jazz vindt al een hele tijd zijn weg naar De Kreun. Nieuwe, beloftevolle, jonge bands die jazz terug brengen naar de plaats waar die is ontstaan; clubs waar dansen kan en mag. Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Jimmy Smith of Miles Davis – al de groten in het genre dachten ook aan de benen en heupen van hun publiek. De Kreun wil die wat vergeten traditie van de intense beleving van jazz mee helpen herleven.
Onder de naam ´Straight – No Seater´ gooien we het podium open voor de cool cats die hun jazz, los van genrehokjes, liever swingend en intens brengen. Ook De Kreun weigert daarbij oogkleppen, en wil het brede spectrum dat jazz nu brengt programmeren. Wat telt is het publiek; dat krijgt muziek voor hoofd én benen. No room for squares

Timing:
Heliocentrics: 8:30-9:50 pm

za 16 feb 2008, 20:00 | De Kreun

Na de meer dan overtuigende doortocht van Acoustic Ladyland eerder dit seizoen (wie erbij was praat er nog over) mogen we op 16 februari Polar Bear verwelkomen. Polar Bear heeft eenzelfde nieuwe invulling aan jazz en is live een minstens even intense ervaring.
Polar Bear is een Londens kwintet rond drummer Seb(astian) Rochford – tevens drummer bij Acoustic Ladyland, maar ook alternatieve rockband Menlo Park Hij zorgt voor de composities en bepaalt de mood van de tracks.
Ook saxofonist Peter Wareham kennen we van AL, maar hier gaat hij in duet met Mark Lockheart, ook op sax en voordien te horen bij mooi volk als Radiohead of Robert Wyatt, al is hij evenzeer een gerespecteerd jazzmusicus. Het innige samenspel tussen de twee kan zowel hemels mooi als hels luid zijn.
Minstens even belangrijk voor de unieke sound van Polar Bear is Leafcutter John. Electronicawizard en geluidskunstenaar met een voorliefde voor improvisatie. Hij verraste vorig jaar met het beklijvende ´The Forest And The Sea´ (op Staubgold).
Tom Herbert tenslotte zorgt met zijn bas voor een stevige achterlinie.
Na hun (voor een Mercury Prize genomineerde) ´Held On The Tips Of Fingers´ en hun op het Belgische Rub-records verschenen ´Dim Lit´ mogen we heel binnenkort nieuw materiaal verwachten van de band.
Polar Bear staat voor jazz met aanstekelijke melodieën, doorvlochten met soundscapes en wordt gebracht met een punk-attitude. Met een drummer aan het roer hoeft het ook niet echt te verwonderen dat de ritmes steeds dwingend op de voorgrond staan; van breakbeats over balkan tot stevige rock. En jazz natuurlijk, al is die vooral aanwezig in de improvisaties die vrij, maar steeds aanstekelijk zijn en grooven als zwetende, wilde en losbandige deernen.
Straight No Seater ten voeten uit!

Last Minute! Leafcutter John zal zelf het voorprogramma verzorgen die avond. De Leafcutter, aka John Burton, begon met enkele platen op Planet Mu. Daarop etaleerde hij een ongebreidelde creativiteit met abstracte glitch en clicks en cuts die je kon vergelijken met Venetian Snares. Vorig jaar verraste hij iedereen, met groter succes trouwens, met een heerlijke folktronica plaat waarop hij bewees ook mooie songs te kunnen schrijven en zelfs te kunnen zingen. Bij Polar Bear staat dan weer de improvisatie centraal. Benieuwd welke richting hij zal uitgaan tijdens zijn solo performance.

meer info: Polar Bear site – Polar Bear Myspace -

Straight – No Seater
Jazz vindt al een hele tijd zijn weg naar De Kreun. Nieuwe, beloftevolle, jonge bands die jazz terug brengen naar de plaats waar die is ontstaan; clubs waar dansen kan en mag. Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Jimmy Smith of Miles Davis – al de groten in het genre dachten ook aan de benen en heupen van hun publiek. De Kreun wil die wat vergeten traditie van de intense beleving van jazz mee helpen herleven.
Onder de naam ´Straight – No Seater´ gooien we het podium open voor de cool cats die hun jazz, los van genrehokjes, liever swingend en intens brengen. Ook De Kreun weigert daarbij oogkleppen, en wil het brede spectrum dat jazz nu brengt programmeren. Wat telt is het publiek; dat krijgt muziek voor hoofd én benen. No room for squares

Timing:
Leafcutter John: 8:20-9:00 pm
Polar Bear: 9:10-10:30 pm

za 19 apr 2008, 20:00 | De Kreun |
Twee begenadigde gitaristen die elkaar perfect aanvoelen, meer is er soms niet nodig om een van de meest beklijvende platen van het ogenblik te maken. Dave Heumann (Arbouretum, Bonnie ´Prince´ Billy, … en Nathan Bell (Lungfish, …) kennen elkaar al lang. Ze wonen beiden in Baltimore en speelden al samen in de voorloper van Arbouretum: Television Hill. Toch werken ze nu pas voor het eerst als duo samen en het resultaat is ronduit fantastisch.
Met een palet van folk, blues en (post)rock schilderen ze in hun instrumentale songs een uitgepuurd universum dat je zowel doet wegdromen als indringend hypnotiseert. Of iets aardser: ergens tussen Slint, Tortoise en Will Oldham.